ABC gier fabularnych

Pamiętam, że to był dość ciepły, choć pochmurny dzień. Zapowiadało się na srogi deszcz, ale z ulewy nic nie wyszło. Jedynie pojedyncze krople bębniły o szybę, kiedy rozpakowywałem oczekiwany od dawna podręczniki. W końcu! Warhammer Fantasy Role Play - Edycja Polska trafił do mojego domu. Już wkrótce razem ze starszym bratem i znajomymi mieliśmy rozpocząć wędrówkę przez ten ponury świat pełen niebezpiecznych przygód. Mój pierwszy bohater nazywał się Randall Van Cliff, był gladiatorem z wysoką Siłą i niezłą Walką Wręcz, a podczas pierwszej sesji (oczywiście rozgrywaliśmy Kontrakt Oldenhallera) stracił dwa palce. Było fenomenalnie! W RPG wsiąkłem już wiele miesięcy wcześniej, odkąd zacząłem zbierać Magię i Miecz. Wypatrzony przypadkiem w kiosku magazyn (numer #4) reklamujący się dodatkiem do ulubionej planszówki okazał się być bramą do fantastycznego hobby. Rzutem na taśmę udało się zdobyć poprzednie numery. Czekanie na kolejne były mordęgą. Nie przeszkadzało mi, że dopiero czytam o grach...

Słyszałem sporo dobrego o Council of Wyrms. Pomysł settingu, w którym gracze wcielaliby się w role smoków jest fantastyczny i nie byłem w stanie wyobrazić sobie, jak można było skopać ten pomysł. Zwłaszcza dysponując niemal 200 stronami na opisanie świata oraz modyfikacji mechaniki (w tym wypadku drugiej edycji AD&D). To się nie mogło nie udać. To się nie udało. Council of Wyrms jest ciekawostką, na którą szkoda marnować czas. Być może w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku był super produktem, który przyciągnął tysiące fanów (w tysiące wierzę, w dziesiątki tysięcy już nie), ale brzydko się zestarzał. Sprawia wrażenie nieprzemyślanego, nieprzetestowanego, ale też razi naiwnością przykładowych scenariuszy. Lepiej byłoby już rozpisać na kolanie współczynniki smoków w oparciu o bestiariusz dowolnej edycji D&D i pograć np. w Zapomnianych Krainach, niż męczyć się z Council of Wyrms. Nie oceniam mechaniki - wątpię czy dziś ktoś niebędący wielkim fanem AD&D 2ed kupowałby ten...